by 
ยกดินแดนครึ่งหนึ่งให้เป็นค่าตอบแทน!
ต้องบอกว่าเจ้าหญิงซยงหนูทรงพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษากองกำลังเสริมของราชวงศ์เซี่ยเอาไว้
ท้ายที่สุดแล้ว หากกองกำลังชั้นยอดของต้าเซี่ยถอนตัวออกไป เผ่าซยงหนูทั้งหมดก็จะล่มสลาย และพวกเขาอาจไม่เพียงแต่จะตายเท่านั้น แต่ยังอาจสูญพันธุ์ไปอีกด้วย
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การยกดินแดนให้ผู้อื่นดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อยราวกับขนนก และก็ไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้เสียทีเดียว
“ครึ่งหนึ่งของดินแดนเลยเหรอ!?”
คำพูดเหล่านี้กระตุ้นความสนใจเล็กน้อยในหมู่ทหารของต้าเซี่ย
ที่จริงแล้ว ชาวซยงหนูครอบครองดินแดนอันกว้างใหญ่ หากพวกเขายอมสละดินแดนครึ่งหนึ่ง มันจะเป็นการขยายดินแดนครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนและไม่มีใครเทียบได้!
ฮวา กัวตงเองก็มีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาในใจ คิดว่าบางทีเขาอาจจะคิดทบทวนใหม่ได้ พวกผีดิบที่กำลังเข้ามาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังอะไรนัก บางทีเขาอาจจะสู้กับพวกมันได้
อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงยังคงสงบและตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยว่า “ถ้าเราไม่ยอมปล่อยไป ไม่ต้องพูดถึงครึ่งหนึ่งของดินแดนเลย เผ่าซยงหนูทั้งหมดก็จะตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของต้าเซี่ยของเราอยู่ดี จะให้เราหรือไม่ก็ช่างมันเถอะ!?”
“จริงเหรอ!?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮวา กัวตงก็เข้าใจเช่นกัน “เราพิชิตเผ่าซยงหนูได้แล้ว ทำไมพวกเจ้าถึงต้องมาส่งพวกเขาอีก? พูดตรงๆ ก็คือ ตอนนี้เผ่าซยงหนูทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเราแล้ว!”
เจ้าหญิงซยงหนูตรัสว่า “ยังมีข้อแตกต่างอยู่ แม้ว่าท่านจะยึดครองดินแดนซยงหนูของเราได้ แต่นั่นเป็นเพียงการครอบครอง ไม่ใช่การเป็นเจ้าของ อย่างน้อยตามกฎหมายระหว่างประเทศ ท่านได้กระทำการรุกราน และท่านไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของดินแดนซยงหนูของเรา!”
“อย่างไรก็ตาม หากทั้งสองฝ่ายลงนามในข้อตกลง และชาวซยงหนูยอมยกดินแดนครึ่งหนึ่งให้แก่เรา การที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยของท่านจะเข้ายึดครองดินแดนครึ่งหนึ่งของชาวซยงหนูนั้นก็จะเป็นสิ่งที่ชอบธรรมตามกฎหมาย ในอนาคต มันจะเทียบเท่ากับการเป็นเจ้าของดินแดนนั้นอย่างแท้จริง!”
“ฮึ่ม ข้าไม่สนใจกฎหมายระหว่างประเทศอีกต่อไปแล้ว!” เย่เฟิงกล่าวอย่างใจเย็น “ต้าเซี่ยของเรามีมาตรฐานของตัวเอง และเราไม่ต้องการการแทรกแซงจากประเทศอื่น!”
“ใช่ ใช่ แต่ได้โปรดเถิด เทพสงครามเย่ โปรดพิจารณาใหม่ด้วย!” เจ้าหญิงซยงหนูวิงวอน
อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงมีท่าทีแน่วแน่มาก: “เพื่อดินแดนเล็กๆ ของคุณนี่ ข้าจะยอมสละชีวิตทหารอีกมากมายงั้นหรือ? ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้!”
“คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ผมตัดสินใจแล้ว กองทัพทั้งหมดกำลังถอยทัพ!”
“ข้าจะพูดอีกครั้ง: ทหารของกองทัพต้าเซี่ยของข้าต่อสู้เพื่อต้าเซี่ยของข้าเท่านั้น และไม่มีหน้าที่ต้องปกป้องพวกคนป่าเถื่อนอย่างพวกเจ้า!”
เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงตั้งใจจะจากไป เจ้าหญิงซงหนูจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุกเข่าลงขวางสัตว์ร้ายเซี่ยจือ และยื่นข้อเสนอสุดท้ายอีกครั้ง: “ดินแดนทั้งหมด!”
“ตราบใดที่กองกำลังเสริมจากต้าเซี่ยไม่ถอยกลับ และไม่มาช่วยเรายับยั้งกองทัพซอมบี้ทางเหนือ ดินแดนทั้งหมดของเผ่าซยงหนูของเราก็ยินดีที่จะผนวกเข้ากับดินแดนของต้าเซี่ย!”
“เราเพียงแต่วิงวอนขอพระเจ้าเย่ให้ทรงเมตตาและปกป้องชาวซยงหนูของเรา! ชีวิตของชาวซยงหนูก็คือชีวิตเช่นกัน!”
เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เจ้าหญิงซยงหนูจึงต้องสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อประชาชนของเธอ
มิเช่นนั้น เราคงไม่สามารถนิ่งเฉยและปล่อยให้ชาวซยงหนูของเราต้องพินาศด้วยน้ำมือของพวกศพมีชีวิตทางเหนือได้ใช่ไหม?
ดินแดนทั้งหมดของชาวซยงหนูเลยเหรอ!?
ต้องบอกว่าข้อเสนอนี้คุ้มค่าและน่าดึงดูดใจมาก!
ควรทราบว่าชาวซยงหนูเป็นมหาอำนาจภายในแผ่นดินที่แผ่ขยายไปทั่วทวีปยูเรเซีย โดยมีอาณาเขตที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของโลก
การที่ราชวงศ์เซี่ยทั้งหมดถูกผนวกเข้ากับราชวงศ์ต้าเซี่ยในคราวเดียวนั้นเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ชาวซยงหนูเองก็เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น
“ท่านอาจารย์…แล้วถ้า…”
ฮวา กัวตงรู้สึกคล้อยตามและโน้มน้าวให้เจ้านายของเขาคิดทบทวนอีกครั้ง
“ถอยทัพ!”
อย่างไรก็ตาม ท่าทีของเย่เฟิงนั้นแน่วแน่มาก
“ถอยทัพด้วยความเร็วเต็มที่!!!”
เมื่อพูดจบ เย่เฟิงก็หันหัวสัตว์ร้ายของเขาไปรอบๆ ผ่านเจ้าหญิงซยงหนูที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง แล้วควบม้าจากไปโดยไม่ลังเล
“อนิจจา เจ้าหญิงซยงหนู ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยท่าน หรือว่าเราอยากเห็นท่านตายดีกว่าเห็นท่านทรมาน… เพียงแต่ว่าตอนนี้ชาวซยงหนูของท่านเป็นเหมือนของร้อนที่พวกเรารับมือไม่ได้ และเราก็ไม่มีความสามารถที่จะรับมือได้ด้วย!”
ลู่กู่หงเป็นคนมีเหตุผลและเข้าใจเจตนาดีของเย่เฟิงที่ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าหากชาวซยงหนูไม่ถูกบีบจนเกือบสิ้นหวัง พวกเขาจะก่อกบฏและผนวกดินแดนของตนเข้ากับอาณาจักรต้าเซี่ยหรือไม่?
อย่างที่สุภาษิตกล่าวไว้ คุณต้องจ่ายราคาที่เท่ากันสำหรับสิ่งที่คุณต้องการ
ในการพิชิตดินแดนซยงหนูทั้งหมด เราจะต้องเสี่ยงชีวิตทหารหลายแสนนายเพื่อต่อสู้กับกองทัพผีดิบในที่ราบที่ไม่อาจป้องกันได้แห่งนี้!
ยากที่จะจินตนาการได้ว่านี่คือสงครามที่ต่อสู้เพื่อเผ่าซยงหนูหรือเพื่อราชวงศ์เซี่ยกันแน่!
“เฮ้อ พวกเขาไปแล้ว…” ฮวา กัวตงถอนหายใจอย่างหมดหวังเมื่อเจ้านายของเขาจากไป และปลอบโยนเธอว่า “อย่ากังวลไปเลย เจ้าหญิง หลังจากที่เจ้านายของข้าขับไล่พวกผีดิบทางเหนือออกไปแล้ว เราจะกลับมาทวงคืนดินแดนที่สูญเสียไปของเผ่าซยงหนู!”
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ทหารของราชวงศ์ต้าเซี่ยก็ทยอยกันออกไป
กองทัพต้าเซี่ยหยูโจวที่ประจำการอยู่ที่นี่ก็ออกเดินทางทันที และยังต้องเดินทางแบบเบาที่สุด โดยทิ้งทรัพย์สินหรือทาสทั้งหมดไว้เบื้องหลัง เย่จ้านเซินสั่งให้พวกเขาล่าถอยไปยังชายแดนต้าเซี่ยโดยเร็วที่สุด
“เจ้าหญิง เราควรทำอย่างไรดี?!” ทหารซยงหนูในพื้นที่เริ่มตื่นตระหนกเช่นกัน
เมื่อกองทัพต้าเซี่ยถอนทัพไปแล้ว กองกำลังป้องกันที่นี่จะเหลือไม่ถึง 10,000 คน พวกเขาจะต้านทานกองทัพผีดิบหลายร้อยล้านตัวจากทางเหนือได้อย่างไร? เกรงว่าชายแดนจะถูกทำลายในพริบตา
“เราถอยทัพด้วยกันเถอะ!” เจ้าหญิงซยงหนูตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อกองทัพต้าเซี่ยกำลังถอยทัพ นางก็จะถอยทัพไปกับกองทัพต้าเซี่ยด้วย!
“พวกเราก็ต้องถอยด้วยเหรอ? ถอยไปที่ไหนล่ะ?” ทหารซยงหนูต่างงุนงง พวกเขาคิดว่ากองทัพเซี่ยสามารถถอยกลับไปยังเซี่ยได้ แต่พวกซยงหนูจะถอยไปที่ไหนได้ล่ะ?
“พวกเราก็จะถอยทัพไปที่ต้าเซี่ยด้วย!” เจ้าหญิงซยงหนูออกคำสั่งทันที และประชาชนทุกคนในดินแดนซยงหนู ไม่ว่าจะเป็นเพศใดก็ตาม ต้องอพยพลงใต้โดยทันที! ผู้ใดที่ปฏิเสธที่จะไป จะต้องรับผลที่ตามมาเอง!
อะไร!?
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารซยงหนูก็ตกตะลึง
“นี่…ไม่น่าจะเป็นไปได้!?”
“เราเสนอที่ดินของเราให้ฟรีๆ แต่แม้แต่ต้าเซี่ยก็ยังไม่ต้องการ ยิ่งมีพวกเราไปที่นั่นมากเท่าไหร่ ต้าเซี่ยก็ยิ่งไม่ยอมรับเรามากขึ้นเท่านั้น!”
ชาวซยงหนูรู้ตัวดีว่าทั้งสองประเทศเป็นศัตรูคู่แค้นกันและกำลังเผชิญหน้ากับการถูกทำลายล้าง พวกเขาแสดงความเมตตาแล้วที่ไม่รุกรานอาณาจักรเซี่ย ดังนั้นอาณาจักรเซี่ยจะยอมรับพวกเขาได้อย่างไร?
“ต่อให้ต้าเซี่ยไม่รับเราไว้ เราก็ต้องจากไปอยู่ดี…” เจ้าหญิงซยงหนูมองไปทางทิศเหนือ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัว “เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เราต้องถอยทัพไปทางใต้ ไปยังชายแดนติดกับต้าเซี่ย!”
ยิ่งลงใต้ไปเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น การอยู่ที่นี่มีแต่จะนำไปสู่ความตาย!”
“เร็วเข้า! แจ้งให้ผู้อยู่อาศัยทั้งหมดอพยพไปด้วยกัน!”
เจ้าหญิงซยงหนูไม่ประสงค์จะทอดทิ้งประชาชนของเธอ จึงนำพวกเขาทั้งหมดอพยพลงใต้เพื่อหาที่ลี้ภัย
อีกด้านหนึ่ง เย่เฟิงก็ได้ทราบข่าวนี้เช่นกัน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเจ้าหญิงซยงหนูจะระดมกำลังคนทั้งประเทศให้ยกทัพลงใต้ไปด้วยกัน
นี่หมายความว่าดินแดนทั้งหมดของชาวซยงหนูจะถูกทิ้งร้างในไม่ช้า
“เจ้าหญิงซยงหนูองค์นี้ช่างสร้างปัญหาเก่งจริงๆ…”
เย่เฟิงเองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน
สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจยิ่งกว่าก็คือ ก่อนที่กองทัพผีดิบจากทางเหนือจะมาถึง ผู้ลี้ภัยจากทั่วทุกสารทิศของดินแดนซยงหนูอาจจะเดินทางมาถึงชายแดนทางเหนือของต้าเซี่ยก่อนพวกเขาเสียอีก
เมื่อมีทั้งศัตรูและผู้ลี้ภัยหลั่งไหลเข้ามา ความกดดันบริเวณชายแดนจึงรุนแรงอย่างคาดไม่ถึง!