by 
ในเวลาเดียวกัน
ยุโรปเหนือ, แอสการ์ด
โอดินรอคอยการกลับมาอย่างมีชัยของสัตว์ร้ายคู่ใจทั้งสองของเขา คิลิและคูลิช นับตั้งแต่ที่เขาส่งพวกมันออกไป
“ฮ่าๆ… ถึงแม้ฉันจะสาบานว่าจะไม่เหยียบย่างเข้าไปในโลกตะวันออกตลอดชีวิต แต่การส่งสัตว์เลี้ยงของฉันไปที่นั่นคงไม่ถือเป็นการผิดคำสาบานใช่ไหมล่ะ!?”
เดิมทีโอดินคิดว่ามันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว โลกตะวันออกกำลังอยู่ในยุคแห่งการสิ้นสุดของธรรมะ และมนุษย์ก็ไร้พลัง แม้จะมีผู้ทรงพลังถือกำเนิดขึ้นมาสักหนึ่งหรือสองคน พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานสัตว์ร้ายที่ดุร้ายแห่งแอสการ์ดได้แน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยโอดินเอง ดังนั้นพลังของมันจึงเหนือธรรมดา
“ความเร็วของคิริและคูลิดจ์นั้นถือว่าเหนือมนุษย์อยู่แล้ว พวกเขาน่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จได้อย่างรวดเร็ว!”
ขณะที่โอดินกำลังรอข่าวดี คิลิและคูลิชก็ไม่ได้กลับมารายงาน แต่กลับเป็นอีกาฟอกกินและวูนิที่เดินทางผ่านเก้าอาณาจักรกลับมาแทน!
ฟูจินหมายถึง “ความคิด” และหวู่หนี่หมายถึง “ความทรงจำ”
ทุกเช้าตรู่ พวกมันจะบินลงไปยังโลกมนุษย์และกลับมารายงานต่อโอดินในตอนกลางคืน ในโลกมนุษย์ พวกมันยังเป็นที่รู้จักในนามเทพอีกาอีกด้วย
วันนี้ก่อนค่ำ ทั้งสองคนได้บินกลับไปก่อนเวลาแล้ว และหัวใจของโอดินก็ตกวูบลง ราวกับว่าเขามีลางสังหรณ์ถึงบางสิ่งบางอย่าง
“อีกาตัวดำนำข่าวร้ายมาให้…” โอดินพึมพำกับตัวเอง “บอกฉันที… เกิดอะไรขึ้นกับคิลิและคูลิชหรือเปล่า!?”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ อีกา 2 ตัวก็บินมาเกาะที่ไหล่ของโอดินและเริ่มกระซิบกันเองเพื่อส่งต่อข้อความบางอย่าง
“ฆ่า! คูลิดจ์! ตาย! ตาย!”
“ทิศตะวันออก! เย่เฟิง! ทะเลเหนือ! สัตว์ประหลาด!!!”
อีกาคู่นั้น ด้วยคำศัพท์ที่มีจำกัด พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสื่อสารทุกอย่างออกมา
เมื่อได้ยินข่าวร้ายนั้น โอดินก็โกรธจัด
เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า สัตว์ร้ายที่เขาเลี้ยงไว้จะล้มลงในโลกตะวันออก
“เป่ยไห่…เป๋ยไห่อีกแล้ว…”
สำหรับโอดิน สถานที่แห่งนี้ก็คือวอเตอร์ลูในแอสการ์ด
แม้เวลาจะผ่านไปหลายพันปีแล้ว ความคิดนั้นก็ยังคงทำให้เขารู้สึกอับอายและตัวสั่นอย่างรุนแรง
ตาข้างขวาที่สูญเสียไปของฉันยังคงปวดตุบๆอยู่เลย!
“ในชั่วชีวิตของฉัน… ฉันจะทำลายที่นี่ให้ราบเป็นหน้าดิน! ฉันจะลบมันออกจากโลกนี้! ฉันขอสาบาน!!!”
ทันใดนั้นโอดินก็ลุกขึ้นยืน และพายุรุนแรงก็พัดกระหน่ำ ทำให้แอสการ์ดทั้งผืนสั่นสะเทือน
อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้น โอดินจำเป็นต้องฆ่าเย่เฟิงเพื่อแก้แค้นให้สัตว์เลี้ยงของเขา
ในขณะนั้นเอง อีกา 2 ตัวก็ตกใจและบินหนีไป พร้อมกับส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วต่อไป
“เป่ยไห่! เป่ยไห่! ดวงตาศักดิ์สิทธิ์! ดวงตาศักดิ์สิทธิ์!”
อะไร!?
โอดินรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขาถามอย่างรีบร้อนว่า “ตาข้างขวาของผมยังอยู่ในเป่ยไห่ไหม?! เจอแล้วหรือยัง?!”
“เสินมู่! เป่ยไห่!”
อีกา 2 ตัวพูดสลับกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความโกรธของโอดินก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี และเขาก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากค้นหาไปทั่วทั้งเก้าสวรรค์และสิบภพ ดวงตาของฉันจะยังคงอยู่ที่เดิมกับที่ฉันสูญเสียมันไปเป็นครั้งแรก!”
โอดินไม่เคยออกตามหาดินแดนที่สาบสูญ แต่โดยไม่คาดคิด สถานที่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดกลับกลายเป็นสถานที่ที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด
แม้เวลาจะผ่านไปหลายพันปีแล้ว การเผชิญหน้าครั้งนั้น แม้จะทำให้เขาต้องสูญเสียสัตว์ร้ายที่เขารักสองตัวไป แต่ก็ทำให้เขาค้นพบที่ซ่อนของดวงตาข้างขวาของเขา!
“คิลิ คูลิช พวกเจ้าไม่ได้ตายไปเปล่าประโยชน์!”
ขณะที่เขาพูด โอดินก็ยกหอกกุงนีร์ หอกอมตะในมือขึ้น
“ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณตายไปเปล่าๆ!”
“ไป! ฆ่าเย่เฟิงแล้วเอาตาขวาของฉันคืนมา!!!”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ โอดินก็ขว้างหอกแห่งนิรันดร์ของเขาไปทางทิศตะวันออก