by 
เย่เฟิงใช้ความเร็วเพื่อตอบโต้ความเร็ว!
เนื่องจากสัตว์ร้ายที่อยู่ตรงหน้าเรานี้ขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว
จากนั้น เย่เฟิงก็ใช้ความเร็วที่เหนือกว่าเดิมในการโจมตีสวนกลับคู่ต่อสู้
ในขณะที่เย่เฟิงถูกสุนัขดุร้ายกระโจนเข้าใส่ เขาก็หนีรอดไปได้แล้ว
หลังจากที่สุนัขดุร้ายโจมตีพลาดเป้า เย่เฟิงจึงตอบโต้และเตะมันกระเด็นไปไกล
“คิดจะเอาชนะข้าด้วยความเร็วงั้นเหรอ!?” เย่เฟิงเหลือบมองสุนัขดุร้ายที่ดิ้นรนอยู่ในทะเลแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ในโลกนี้ มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีความเร็วเหนือกว่าข้าได้…”
“แล้วแกละ ไอ้สัตว์ร้ายน่าสมเพช?!”
เมื่อเห็นเย่เฟิงฆ่าสุนัขดุร้ายได้สำเร็จ หลี่หยูไป๋ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นห่วงเย่เฟิงก็รู้สึกโล่งใจทันทีและอุทานว่า “เก่งมาก!”
ทันใดนั้น หลี่หยูไป๋ก็ชกซ้ำอีกครั้ง กระแทกหัวหมาป่าขาวลงกับน้ำแข็งอย่างแรง
แม้ว่าผู้โจมตีทั้งสองจะไม่สามารถฆ่าสัตว์ร้ายทั้งสองตัวได้ แต่พวกเขาก็สามารถลดความน่ากลัวและความดุร้ายของพวกมันลงได้อย่างมาก
ในขณะนั้น สุนัขดุร้ายตัวนั้นกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำและยังขึ้นฝั่งไม่ได้
เย่เฟิงยังคงงุนงงเล็กน้อย สงสัยว่าเจ้าหมาโง่นี่ว่ายน้ำไม่เป็นหรือไง!
แม้ว่ามันจะว่ายน้ำไม่เป็น แต่ความเร็วของมันก็ทำให้มันหนีออกจากน้ำได้ง่าย
ดังนั้นจึงมีเพียงความเป็นไปได้เดียวสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเรา นั่นคือ สุนัขดุร้ายตัวนั้นดูเหมือนจะติดกับดักอะไรบางอย่างในน้ำ และไม่ว่าจะดิ้นรนมากแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ และไม่ว่าจะวิ่งเร็วแค่ไหนก็ไร้ผล
“หืม!? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?”
ในขณะนั้น หลี่หยูไป๋ก็สังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเช่นกัน และพึมพำกับตัวเองว่า: มีอะไรอยู่ใต้น้ำหรือเปล่า?!
ทั้งหลี่หยูไป่และเย่เฟิงต่างก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ ในน้ำเลย แม้ว่าจะมองไปรอบๆ หรือใช้สัมผัสพิเศษค้นหาแล้วก็ตาม
แปลกจัง…
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น…
ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็โผล่ขึ้นมาจากก้นทะเลและกลืนสุนัขที่ดิ้นรนเข้าไปทั้งตัว
—อาวู!
เมื่อเห็นเช่นนั้น หมาป่าขาวก็กรีดร้องด้วยความตกใจเช่นกัน รู้สึกถึงความเศร้าโศกร่วมกันต่อผู้ที่ล้มตายไป
“ฟ่อ–!?”
เย่เฟิงและหลี่หยูไป๋ต่างหวาดกลัวเมื่อเห็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ในทะเล
ไม่ใช่เพียงเพราะสัตว์ทะเลขนาดมหึมาที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมาเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากทั้งสองได้ค้นหาในน้ำอย่างละเอียดแล้วแต่ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาเช่นนี้จึงย่อมทำให้พวกเขาทั้งสองตกใจอย่างแน่นอน!
“นี่… เป็นไปได้อย่างไร!?” หลี่หยูไป๋อุทานด้วยความประหลาดใจ “มันซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำมาตลอด… แล้วเราถึงไม่เคยค้นพบมันเลยหรือ!?”
“แปลกจัง…” เย่เฟิงก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน “สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าจะโผล่มาได้เอง แต่ฉันกลับไม่ทันสังเกตเห็นเลย!”
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากร่องรอยการดิ้นรนของสุนัขดุร้ายเมื่อครู่ ก็เห็นได้ชัดว่ามันถูกควบคุมโดยหนวดของสัตว์ประหลาดทะเลตัวใดตัวหนึ่ง
ใช่แล้ว มันคือปลาหมึกยักษ์ตัวมหึมา หัวของมันซึ่งอยู่เหนือน้ำเล็กน้อยนั้นสูงเท่ากับตึกสิบสองชั้น หนวดแต่ละเส้นยาวหลายร้อยเมตร และเมื่อมันเหวี่ยงตัว มันก็เหมือนขีปนาวุธที่มีพลังมหาศาล
สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นก็คือ สัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์ตัวนี้มีดวงตาขนาดใหญ่ที่ส่องประกายอยู่บนหัว ซึ่งดูเหมือนจะซ่อนพลังอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นว่าดวงตานั้นไม่ได้เป็นของสัตว์ประหลาดปลาหมึก แต่ดูเหมือนว่าเนื่องจากกาลเวลาที่ผ่านไป ทั้งสองจึงรวมเข้าด้วยกันอย่างน่าอัศจรรย์และกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของสัตว์ประหลาดปลาหมึก
“เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ใหญ่โตเหลือเกิน…” หลี่หยูไป๋รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เขาสามารถยับยั้งความอยากที่จะลงไปในทะเลเพื่อสำรวจเมื่อมาถึงที่นี่ได้
มิเช่นนั้น ฉันคงกลายเป็นอาหารในปากของสัตว์ประหลาดตัวนั้นไปแล้ว