by 
บทที่ 296 ความรักจะหายไปหรือ? เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องมาจากภายในทางเดิน วิดีโอหยุดไปแล้ว แต่เสียงยังคงดังชัดเจนไปตามทางเดินจนถึงทางเข้า
เหลียงเยว่รู้สึกสงสารชาวบ้านที่เสียชีวิตอย่างน่าเศร้าอยู่บ้าง แต่ทุกสิ่งที่เธอเห็นหลังจากออกจากโรงเรียนเทียนชิงทำให้หัวใจของเธอชาและเย็นชา
จิตใจมนุษย์มีศักยภาพในการปรับตัวอย่างน่าทึ่ง
สิ่งที่ดูเหมือนทนไม่ได้ในตอนแรก กลับกลายเป็นสิ่งที่ยอมรับได้เมื่อเวลาผ่านไป
ชิต้าหยงถามหลิงเฟิงว่า “เจ้านาย เราจะทำอย่างไรดี? ถนนเส้นนี้ผ่านไม่ได้ชัดๆ!”
หลิงเฟิงพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเราไปไม่ได้ ก็ระเบิดที่นี่ทิ้งซะ! ถ้าเราเข้าไปไม่ได้ เขาก็ไม่ต้องหวังว่าจะออกมาได้!”
พวกเขาเตรียมตัวมาพร้อม โดยนำวัตถุระเบิดที่เหลือมาด้วย
เหลียงเยว่พูดขึ้นมาอย่างกระทันหันว่า “ระเบิดพวกนั้นจะมีประโยชน์จริงหรือ? ถ้าสุดท้ายเราระเบิดทางเดินแล้วยกให้พวกเขาไปเปล่า ๆ แล้วเอาไปใช้เป็นอาวุธโจมตีเราเองในภายหลังล่ะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงเฟิงและฉีต้าหยงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
ใช่ เราไม่สามารถตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้งไปได้
ทันใดนั้น เจิ้งเสวี่ยหรงก็เดินเข้ามาและพูดอย่างใจเย็นว่า “ง่ายมาก! แค่ปิดทางนี้ไว้ไม่ให้เขาออกไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เธอก้าวเดินไปยังทางเข้าของทางเดิน รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเธอ จากนั้นก็ก้มลงและวางมือขวาลงบนทางเดิน
“หยุด!”
แสงสีน้ำเงินเข้มสาดส่องลงมาที่มือของเธอ
เกล็ดหิมะที่เต้นระบำอยู่ในอากาศหยุดชั่วครู่ จากนั้นราวกับถูกนำทางโดยบางสิ่งบางอย่าง ก็พุ่งเข้าไปในทางเดิน
น้ำแข็งเกาะเป็นชั้นหนาอย่างรวดเร็วบนผนังโลหะสีเงินเทา
เมื่อน้ำแข็งแทรกซึมลึกเข้าไปในเนื้อน้ำแข็ง ความร้อนสูงภายในจะทำให้น้ำแข็งละลายและกลายเป็นน้ำ
ไม่นานนัก หลิงเฟิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงน้ำไหลเชี่ยวมาจากข้างใน
“เยี่ยมมาก เยี่ยมสุดๆ! แบบนี้จางอี้ก็จะหนีออกจากฐานนี้ไม่ได้!”
นักวิชาการหวู่ถึงกับปรบมือด้วยความชื่นชม
“ทางเดินนี้ลงไปด้านล่าง ตราบใดที่เราเติมน้ำลงไปและรอให้อุณหภูมิลดลง น้ำแข็งก็จะก่อตัวและปิดกั้นทางเดิน จากนั้นประตูจะไม่สามารถเปิดได้อีกเลย”
“ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าจางอี้จะต้องการใช้การเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูงเพื่อละลายน้ำแข็งและหิมะ ก็จะไม่เกิดผลใดๆ”
“ฉลาดหลักแหลม!”
นักวิชาการหวูได้กล่าวชมเชยเขาอย่างมากมาย
เจิ้งเสวี่ยหรงยิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “มันเป็นแค่ทักษะเล็กน้อยเท่านั้น!”
อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของหลิงเฟิงกลับไม่มีร่องรอยของความสุขเลย
ถึงแม้พวกเขาจะปิดกั้นทางลับของจางอี้ได้แล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่มีทางที่จะฝ่าเข้าไปในที่กำบังนั้นได้อยู่ดี
หากพวกเขาจับตัวจางอี้ไม่ได้ พวกเขาก็จะไม่สามารถทำภารกิจของฐานให้สำเร็จได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้นให้กับพี่น้องหน่วยรบพิเศษกว่าห้าสิบคนที่เสียชีวิตในสมรภูมิ
แม้จะเป็นกัปตันทีม แต่หลิงเฟิงก็ยังคงรู้สึกโกรธและวิตกกังวล
“เราไม่เพียงแค่ต้องการกีดกันเขา! เราต้องการทำลายกำแพงของเขาและกำจัดเขาให้สิ้นซาก!”
เหลียงเยว่ยังคงเงียบ สังเกตการณ์อย่างเย็นชาเพื่อดูว่าพวกเขาจะคิดหาวิธีแก้ปัญหาอื่นใดได้อีกบ้าง
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตอนนี้สาวอ้วนซูไปกับจางอี้แล้ว เธอจึงต้องระมัดระวังการกระทำของตัวเองให้มากขึ้น และไม่อาจปล่อยให้ใครจับได้ว่าทำตัวแปลกๆ อีกครั้ง
คนอื่นๆ ต่างเงียบไป พยายามคิดหาทางออกอยู่นั้น
ทุกวิธีที่พวกเขาคิดได้ล้วนล้มเหลว และหน่วยรบพิเศษก็สูญเสียอย่างหนัก พวกเขาเหลือคนไม่มากแล้ว แล้วพวกเขาจะใช้อะไรต่อสู้กับจางอี้ได้?
ไม่มีใครในกลุ่มมีไอเดียที่ดีเลย ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงกลับไปยังเมืองซูเจียเพื่อพักผ่อนชั่วคราว แล้วค่อยหารือถึงมาตรการแก้ไขต่อไป
หลังจากกลับมาถึงเมืองซู่เจีย ชาวบ้านก็พบว่าไม่มีใครในร้อยคนที่ไปกับพวกเขากลับมาเลย พวกเขาจึงถามหลิงเฟิงว่าคนอื่นๆ ไปไหนกัน
หลิงเฟิงตอบอย่างใจเย็นว่า “พวกเขาทั้งหมดถูกจางอี้ฆ่าตาย”
เมืองซูเจียเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้และคร่ำครวญอีกครั้ง เมื่อสิ้นสุดวัน ครอบครัวนับไม่ถ้วนต้องสูญเสียคนที่รักไป
หลิงเฟิงกล่าวว่า “พวกเราหิวแล้ว รีบเตรียมอาหารให้พวกเราเร็ว อย่าชักช้า!”
ในเมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ขี้เกียจที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ชาวบ้านเหล่านี้ไม่มีอำนาจที่จะต่อต้านได้
เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ชาวบ้านร้องไห้และแสดงความเกลียดชังอย่างที่ควรจะเป็น แต่พวกเขาก็ยังคงเชื่อฟังและให้บริการแก่พวกเขาต่อไป
ในเย็นวันนั้น ครอบครัวได้หยิบผ้าขาวออกมาจากบ้าน เผาร่างของคนที่พวกเขารักอย่างเร่งรีบ และจัดพิธีศพอย่างเรียบง่าย
แต่ภายในที่พักพิงซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ กำลังมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างสนุกสนาน
อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้เห็นคนนอกมานานแล้ว ทุกคนจึงต้อนรับการมาถึงของอ้วนซูอย่างอบอุ่น อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น
หยางซีย่าและโจวเค่อเอ๋อร์เตรียมอาหารค่ำอย่างหรูหรา และจางอี้ยังนำไวน์ชั้นเลิศหลายขวดออกมาด้วย
หยางซินซินและลู่เค่อหรานเคยพบกับเขามาก่อนแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ใช่คนแปลกหน้า
เมื่อเจ้าอ้วนซูมาถึงที่พักพิง เขาก็ตกตะลึงในตอนแรก เหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละ
ในโลกที่ล่มสลายและสภาพแวดล้อมภายนอกที่โหดร้ายเช่นนี้ พวกเขากลับอาศัยอยู่ในบ้านที่หรูหราเหมือนพระราชวังและเพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศ ช่างเป็นความสุขอย่างเหลือเชื่อ!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จางอี้ ถูกห้อมล้อมด้วยผู้หญิงสวยถึงสี่คน! เขาเป็นคนประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างแน่นอน!
ความชื่นชมของซู่ผู้เป็นนายอ้วนที่มีต่อจางอี้นั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
หากไม่ใช่บุคคลพิเศษแล้ว จะใช้ชีวิตอย่างอิสระในยุคแห่งหายนะได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม เขากลับแสดงท่าทีสงวนท่าทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหญิงงามเหล่านั้น และแม้แต่คำพูดของเขาก็ไม่คล่องแคล่วนัก
ไม่น่าแปลกใจเลย เพราะแค่เห็นหน้าซูลี่ลี่ที่หน้าตาธรรมดาๆ เขาก็ตื่นเต้นได้มากขนาดนั้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงทุกคนในบ้านของจางอี้ล้วนงดงามและมีความสามารถเป็นเลิศ
อย่างไรก็ตาม เมื่อเจ้าอ้วนซูเห็นพวกเขา เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที
หลังจากเพิ่งเผชิญกับความเจ็บปวดจากการเลิกรา เขาก็รู้สึกสิ้นหวังกับโลกแห่งความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง
“ยิ่งผู้หญิงสวยมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะโกหกมากขึ้นเท่านั้น!”
แฟตตี้ซูเชื่อเรื่องนี้อย่างแน่วแน่
แทนที่จะเสียเวลาไปกับการพยายามสื่อสารกับผู้หญิงในโลกแห่งความเป็นจริง การใช้เวลาดูอนิเมะน่าจะดีกว่า
อย่างน้อยสาวๆ จากอนิเมะก็คงไม่โกหกเขาหรอก
จางอี้ส่งแก้วไวน์ของเขาให้และชนแก้วกับแก้วของอ้วนซู
“แฟตตี้ ในเมื่อนายมาอยู่ที่นี่แล้ว เราก็จะร่วมมือกัน จากนี้ไปไม่ว่าเราจะเจอศัตรูแบบไหน นายก็ต้องสู้กับพวกมันอย่างสุดกำลัง!”
จางอี้กล่าวกับซู่อ้วนด้วยรอยยิ้ม
ความสามารถของโอตาคุอ้วนคนนี้มีประโยชน์มาก แต่เขาขี้ขลาดและไม่รู้วิธีพัฒนาและใช้ความสามารถนั้นให้เกิดประโยชน์
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขากลายเป็นลูกศิษย์ของจางอี้แล้ว จางอี้ก็จะช่วยพัฒนาและเสริมสร้างเขาให้เป็นกำลังรบสำคัญในกำมือของตนอย่างเป็นธรรมชาติ
อ้วนซู่หัวเราะอย่างโง่ๆ “ฉันรู้ ฉันรู้! ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ในโลกนี้หรอก!”
อ้วนซูแค่เป็นคนชอบอยู่บ้าน ไม่ได้โง่
อย่างไรก็ตาม ในระหว่างมื้ออาหาร ในที่สุดเจ้าอ้วนซูก็ได้เอ่ยคำถามที่อยู่ในใจเขาออกมา
“หัวหน้าครับ นอกจากผมแล้ว คุณมีสายข่าวคนอื่นในเมืองซู่เจี้ยอีกไหมครับ?”
“โอ้ ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?”
จางอี้ยิ้มและมองไปที่เขา
ซูอ้วนหัวเราะคิกคัก
“หัวหน้าคะ ฉันรู้จักนิสัยของคุณดี คุณคงไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ อย่างการออกจากที่พักพิงโดยที่ยังไม่แน่ใจอย่างแน่นอนหรอกใช่ไหมคะ”
“เว้นแต่ว่าคุณจะเข้าใจสถานการณ์ในเมืองซูเจียอย่างชัดเจนแล้ว”
จางอี้ไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้จากเจ้าอ้วนซู
“คุณยังจำอาจารย์เหลียงจากโรงเรียนเทียนชิงได้ไหม?”
พอได้ยินคำพูดของจางอี้ เจ้าอ้วนซูก็ตบต้นขาตัวเองด้วยความตื่นเต้น!
“ฉันรู้ว่าเป็นเธอ และมันก็เป็นเธอจริงๆ!”
ไม่เพียงแต่จางอี้เท่านั้น แต่ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนมองซู่ด้วยความสงสัยเช่นกัน
คุณเดาได้อย่างไร?
อ้วนซู่หัวเราะแล้วพูดว่า “ที่จริงมันก็ค่อนข้างง่ายนี่นา เราเคยเจอเธอตอนที่ไปช่วยเหลือคนในโรงเรียนเทียนชิงไม่ใช่เหรอ?”
“ต่อมา เธอตามคนจากฐานทัพซีซานไปยังเมืองซู่เจีย เมื่อฉันเห็นเธอ ฉันตกใจแทบตาย! เพราะเธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับเจ้านาย”
“แต่เธอกลับทำเหมือนไม่รู้จักฉัน และไม่บอกใครเกี่ยวกับสถานการณ์ของฉันเลย”
“ฉันเลยสงสัยว่าเธอไม่ได้ภักดีต่อฐานทัพซีซานอย่างแท้จริง ถ้าหากคุณมีสายลับอยู่ในองค์กรของคุณล่ะก็ หัวหน้า ต้องเป็นเธอคนนี้แหละ!”
จางอี้มองเขาด้วยความชื่นชมเล็กน้อย “นายฉลาดมาก! มาดื่มฉลองกันเถอะ พี่ชาย!”
“ฮ่าๆ เจ้านายตัวใหญ่จังเลย!”
ซูปังจื่อดีใจมากที่ได้รับคำชมจากจางอี้ และดื่มไวน์ในแก้วจนหมดอย่างร่าเริง
ทุกคนกำลังสนุกสนานกับการดื่ม ไม่ใช่เพราะเจ้าอ้วนซูมา แต่พวกเขากลับดีใจเป็นพิเศษที่ได้เจอเขา
เพราะเจ้าอ้วนซูมาถึง ทุกคนเลยมีเหตุผลที่จะดื่มสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน
อ้วนซูจิบไวน์แดงอย่างเอร็ดอร่อย ไวน์แดงไม่แรงมากนัก เขาจึงไม่รู้สึกอะไรในตอนแรก
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก็เริ่มออกฤทธิ์
ไอ้คนอ้วนซูเมาหนักจนเซไปเซมา หน้าแดงก่ำ เขาหัวเราะอยู่พักหนึ่งก่อนจะทรุดตัวลงบนโต๊ะแล้วเริ่มร้องไห้
“ว้าาาา ฉันคิดว่าเธอชอบฉัน แต่เธอกลับทำเหมือนฉันเป็นคนโง่ ความรักมันจางหายไปจริงๆ ใช่ไหมล่ะ”
“น่าเบื่อจัง!”
หยางซินซินถือแก้วไวน์และพูดอย่างไม่ใส่ใจ
จางอี้เพียงแค่ยิ้มและบอกให้หยางซีย่าเตรียมห้องนอนให้เจ้าอ้วนซูที่ชั้นใต้ดิน
เขาและเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ อาศัยอยู่ที่ชั้นใต้ดินชั้นสอง
การที่เจ้าอ้วนซูมาพักอยู่ในศูนย์พักพิงนั้นเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
เขาไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมาอาศัยอยู่ในบ้านของเขา ดังนั้นนี่จึงเป็นเพียงมาตรการชั่วคราวเท่านั้น
เมื่อปัญหาที่ฐานทัพซีซานคลี่คลายลงแล้ว จางอี้จะให้ซู่หนุ่มอ้วนย้ายไปอยู่ที่วิลล่าใกล้ๆ ซึ่งไม่ถูกทำลายจากการทิ้งระเบิด
“ต่อไปคุณจะใช้วิธีไหนโจมตีฉันอีกบ้าง?”
จางอี้หมุนไวน์ในแก้วพลางคิดในใจ
เมื่อทหารมา นายพลจะสกัดกั้น เมื่อน้ำมา แผ่นดินจะสร้างเขื่อนกั้น ครั้งนี้ การโจมตีเชิงรุกของเขาได้สร้างความเสียหายอย่างหนักแก่หน่วยรบพิเศษที่ฐานทัพซีซาน
โครงการขุดอุโมงค์ของพวกเขาอาจต้องหยุดชะงักลง
จางอี้รู้สึกอยากรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อไป รู้สึกกังวลเล็กน้อยแต่ก็คาดหวังไปพร้อมๆ กัน
มนุษย์มักเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความกลัวเมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่คุ้นเคย
“ถ้าเหลียงเยว่สามารถนำคริสตัลนั้นกลับมาได้เร็วกว่านี้ คงจะดีมาก!”
จางอี้เหลือบมองหยางซินซินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า
หยางซินซินนั่งอยู่บนโซฟา สวมชุดเดรสสไตล์โลลิต้าสีดำ
นอกจากจะไม่สามารถเดินได้แล้ว เธอก็ดูไม่แตกต่างจากเด็กผู้หญิงปกติทั่วไป
มันคือความสง่างามเหนือกาลเวลาของการดื่มไวน์แดง
อย่างไรก็ตาม หยางซินซินดูมั่นใจมากเมื่ออยู่ต่อหน้าเหลียงเยว่
“ภารกิจนี้คงไม่ยากเกินไปสำหรับอาจารย์เหลียงหรอกครับ พี่อย่าลืมสิ่งที่เธอเคยทำมาก่อนนะครับ”
“ถ้าคุณเก่งแต่เรื่องต่อสู้ คุณก็เป็นบอดี้การ์ดในที่แบบนั้นไม่ได้หรอก”