by 
บทที่ 303 แผนการม้าโทรจัน ฐานทัพซีซาน
หลังจากกลับมายังฐานทัพ เหลียงเยว่ได้ใช้เวลาไปเยี่ยมชมคลังเก็บเสบียงชีวิตที่สี่
เธอจากไปได้หนึ่งเดือนแล้ว และฉันสงสัยว่านักเรียนเป็นอย่างไรบ้าง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอมาถึงในครั้งนี้ เธอตกใจที่พบว่าจำนวนนักเรียนของเธอลดลงเกือบครึ่งเมื่อเทียบกับตอนที่เธอมาครั้งแรก!
“เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ทำไม?”
เหลียงเยว่ทั้งตกใจและโกรธจัด ตัวสั่นเล็กน้อย
ใบหน้าคุ้นเคยหลายคนหายไป และถ้าเธอพูดถูก นักเรียนส่วนใหญ่คงเสียชีวิตไปแล้ว
ความไม่พอใจของเธอที่มีต่อฐานทัพซีซานทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนนักเรียนนั้นกลับรู้สึกชาไปหมด
ความกลัวที่เธอเคยรู้สึกหายไปแล้ว บางคนจ้องมองเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ขณะที่บางคนกลับยิ้มอย่างน่าขนลุก
“อาจารย์เหลียง คุณกลับมาแล้ว!”
อู๋ เฉิงหยูเดินเข้าไปหาเหลียงเยว่ ดวงตาของเขาฉายแววต่อสู้เล็กน้อย
นักเรียนคนอื่นๆ ต่างมองดูเธออย่างเงียบๆ ทักทายเธอเบาๆ โดยไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนในอดีตอีกแล้ว
เหลียงเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ “อู๋เฉิงหยู มากับข้าสักครู่!”
เธอดึงอู๋เฉิงหยูไปคุยส่วนตัวแล้วถามอย่างจริงจังว่า “พวกคุณเป็นอย่างไรบ้างในช่วงหนึ่งเดือนที่ฉันไม่อยู่?”
อู๋ เฉิงหยูรัดเสื้อผ้าให้แน่นขึ้น ตั้งแต่มาถึงฐานทัพซีซาน เขาต้องห่อหุ้มตัวเองด้วยเสื้อผ้าหนาๆ ตลอดเวลา
นอกจากใบหน้าแล้ว ส่วนอื่นๆ ของผิวหนังควรได้รับการปกปิดให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะซ่อนตัวให้มิดชิดเสียด้วยซ้ำ
“คุณครูเหลียง ทำไมคุณครูหายไปนานขนาดนี้คะ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนถูกพาตัวไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย!”
เหลียงเยว่ตกใจ แต่เธอก็คว้าไหล่เขาด้วยความสับสน “ในคลังเก็บชีวิตที่สี่มีคนมากมายขนาดนี้ ทำไมพวกเขาถึงเลือกจับคุณล่ะ?”
อู๋ เฉิงหยูเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าสะท้อนให้เห็นถึงความสิ้นหวังในชีวิต
“เพราะในการทดลองกับมนุษย์นั้น ผู้ที่มีอายุน้อยและมีพลังชีวิตสูงจะมีอัตราความสำเร็จสูงสุด”
ความโกรธและความสิ้นหวังของเหลียงเยว่ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
นี่เป็นสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิดมาก่อน
ปัญหาคือ ต่อให้เธอรู้แล้ว เธอจะทำอะไรได้ล่ะ?
เธอเพียงลำพังไม่สามารถรับมือกับฐานทัพซีซานทั้งหมดได้แน่นอน
แม้ว่าเธอจะบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับจางอี้แล้ว แต่เธอยังคงต้องรอโอกาสที่เหมาะสมก่อนที่จะพยายามพาเหล่านักเรียนออกมา
เหลียงเยว่กำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจได้
อู๋เฉิงหยูพูดขึ้นมาอย่างกระทันหันว่า “อาจารย์เหลียง ท่านลืมพวกเราไปแล้วหรือครับ?”
“เป็นเพราะคุณได้เป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษหรือเปล่า ชีวิตความเป็นอยู่ของคุณเลยสุขสบายเกินไปจนทิ้งพวกเราไป?”
ดวงตาของอู๋เฉิงหยูเต็มไปด้วยความลังเล ในขณะนี้ เขาแทบไม่มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว
เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมชั้นแล้ว เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดมากกว่าเดิมทุกวัน
ถึงขนาดที่ตอนนี้เขาและเพื่อนร่วมชั้นเริ่มสงสัยว่าเหลียงเยว่ได้ละทิ้งพวกเขาไปแล้วหรือเปล่า
เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของอู๋เฉิงหยู เหลียงเยว่ก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว
ในขณะนี้ นักเรียนของเขาราวกับกลุ่มซอมบี้ที่ไร้ความหวัง
“ไม่! ครูของคุณพยายามหาทางที่จะช่วยให้คุณออกไปอยู่แล้ว!”
เหลียงเยว่เลิกคิ้วขึ้นและพูดอย่างจริงจังว่า “อีกไม่นานฉันจะพาพวกคุณทุกคนออกไปจากที่นี่!”
อีกไม่นานแล้ว!
เธอย้ำเรื่องนั้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมาก
ในขณะนั้น เธอรู้สึกว่าลูกศิษย์ของเธอเปรียบเสมือนกองฟืนแห้งที่ถูกโยนเข้าไปในเตาเผาโดยฐานทัพซีซาน
ถ้าสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป บางทีพวกเขาอาจจะไม่มีใครรอดชีวิตเลย
นี่เป็นสิ่งที่เหลียงเยว่รับไม่ได้อย่างเด็ดขาด!
เหลียงเยว่แบ่งอาหารที่เธอเก็บไว้ให้พวกเขาบ้าง ปลอบโยนพวกเขา แล้วก็ออกจากคลังเก็บเสบียงแห่งชีวิตที่สี่ไป
ในขณะนี้ นักเรียนเหล่านั้นแทบจะหมดหวังที่จะหนีออกจากฐานทัพซีซานแล้ว
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากลองดู
หลังจากออกจากหอผู้ป่วยระยะที่สี่ เหลียงเยว่ก็พบมุมมืดและเงียบสงบแห่งหนึ่ง
หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากในท้ายรถ
นี่คือโทรศัพท์เครื่องที่เธอใช้ติดต่อจางอี้เป็นประจำ
เธอฉวยโอกาสไปเอามันคืนตอนที่ออกไปข้างนอกกับหลิงเฟิงและคนอื่นๆ
เธอขโมยโทรศัพท์เครื่องนี้ตอนที่อยู่ในเมืองซู่เจีย โทรศัพท์ไม่ได้เชื่อมต่อกับเครือข่ายของฐานทัพซีซาน จึงตรวจจับไม่ได้
อย่างไรก็ตาม ข้อเสียคือ ปัจจุบันเหลียงเยว่ยังไม่มีวิธีใช้มันเพื่อติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก
อย่างไรก็ตาม จางอี้ได้พิจารณาเรื่องนี้แทนเธอแล้ว
ซิมการ์ดที่เธอได้รับนั้น แท้จริงแล้วเป็นเครื่องรับสัญญาณที่มีประสิทธิภาพสูงมาก
นอกจากนี้ ข้อมูลยังได้รับการเข้ารหัสโดยเซิร์ฟเวอร์หลายตัว และเครือข่ายฐานทัพซีซานจะไม่สามารถตรวจจับได้
จางอี้ส่งข้อความมาสอนวิธีใช้ซิมการ์ด และบอกให้เธอติดต่อเขาอีกครั้งเมื่อกลับไปที่ฐานทัพซีซาน
เธอเห็นมันตอนที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เหลียงเยว่ใส่ซิมการ์ดที่ทำขึ้นเป็นพิเศษลงในโทรศัพท์ แล้วส่งข้อความไปหาจางอี้
“ผมกลับมาถึงฐานทัพซีซานแล้ว ตอนนี้ผมต้องพาเหล่านักเรียนออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด และผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”
แม้ว่าจางอี้จะไม่เคยรับปากว่าจะไปช่วยเหลือเหลียงเยว่และลูกศิษย์ของเธอด้วยตนเอง แต่เขากล่าวว่าเขาจะตัดสินใจระดับความช่วยเหลือโดยพิจารณาจากความสำคัญของข้อมูลที่เหลียงเยว่ให้มา
ตอนนี้ เขาคือความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเหลียงเยว่ และเธอทำได้เพียงวิงวอนขอความช่วยเหลือจากเขา
หลังจากนั้นไม่นาน ข้อความของจางอี้ก็ส่งมาถึง
“หาทางเสียบผลึกที่ฉันให้ไปลงในคอมพิวเตอร์เครื่องใดก็ได้ในศูนย์เครือข่ายของฐานทัพ”
“เมื่อเราควบคุมเครือข่ายของฐานทัพซีซานได้สำเร็จแล้ว เราจะช่วยคุณหนีออกมาได้”
เหลียงเยว่รู้สึกตกใจเล็กน้อย การทำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
ฐานทัพซีซานอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง
การเข้าไปในศูนย์ข้อมูลที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดและเสียบชิปเข้าไปในคอมพิวเตอร์นั้นเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม เธอก็เข้าใจเช่นกันว่า ตราบใดที่เธอสามารถแฮ็กเข้าไปในเครือข่ายข้อมูลของฐานทัพซีซานได้ เธอก็สามารถทำให้ฐานทัพทั้งหมดเป็นอัมพาตได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
นี่จะเป็นโอกาสให้เธอหลบหนีไปพร้อมกับนักเรียนได้
แม้จะเป็นอันตราย แต่นี่เป็นโอกาสเดียวของเธออย่างแน่นอน และแววตาของเหลียงเยว่ก็ฉายแววมุ่งมั่น
“ตกลง ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง! ฉันหวังว่าคุณจะจำสิ่งที่สัญญาไว้กับฉันเมื่อถึงเวลานะ”
จางอี้ให้สัญญาว่าอย่างน้อยที่สุดในอนาคตเขาจะจัดหาอาหารและที่พักชั่วคราวให้แก่เหลียงเยว่และคนอื่นๆ
ส่วนความช่วยเหลืออื่นๆ นั้น ขึ้นอยู่กับการสนับสนุนของเหลียงเยว่
จางอี้ตอบโดยไม่ลังเลว่า “แน่นอน ไม่มีปัญหา”
เหลียงเยว่ปิดโทรศัพท์ ถอดซิมการ์ดออก แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าด้านในและกระเป๋าซับในของรองเท้าบูทตามลำดับ
แผนกข้อมูลข่าวสารก็ตั้งอยู่ในหอผู้ป่วยระยะที่สอง ซึ่งอยู่ห่างจากที่พักของเธอมากกว่า 500 เมตร
เธอคุ้นเคยกับโครงสร้างของแคปซูลชีวิตที่สองเป็นอย่างดี สิ่งต่อไปที่เธอต้องพิจารณาคือ จะหาโอกาสที่เหมาะสมในการแทรกซึมเข้าไปได้อย่างไร
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากผ่านไปหลายปี ฉันจะได้กลับมาทำงานในอาชีพเดิม!”
เหลียงเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ และสายตาของเธอก็แข็งกร้าวขึ้นทันที
เธอได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพขณะทำงานเป็นบอดี้การ์ดในพื้นที่นั้น